Engelli çocuk ebeveyni olmak


 

didem evreÇocuk Psikoloji Uzmanı – Psikolog Didem Evre, engelli doğan çocukları ailelerin bakış açısını değerlendirdi ve hangi bakış açısının faydalı olacağı hakkında bilgi verdi.

Anne babaların 3 farklı tepkisi vardır

Çocuk sahibi olmak her aile için çok önemli bir duygudur, çok istenen bir olaydır. Ancak doğacak çocuğun özrülü olarak doğacağının öğrenilmesi ailede şok etkisi yaratır. Bunu öğrendikten sonra aileler kendilerini suçlamaya başlarlar. Sorunun özrün kaynağının kendilerinde olduğunu düşünürler ve kabullenmekte güçlük çekerler. Kabullendikten sonra biraz daha sonra arkasından bir hayal kırıklığı üzüntü depresyon gibi duygularla mücadele ederler. Bütün bunların arkasından kabullenme dönemi gelir ve bu kabullenme ile birlikte artık aileler çocukları için en iyisini yapmak için çaba harcarlar.

Bu süreçte çocuğun desteklenmesi için tüm çabayı harcarlar zaten bu da gerekli olandır. Ailelerin çocuklarını kabullenmesi arkasından da onlar için en iyi desteği sunmaları gerekmektedir. Ailelerin özürlü çocuk sahibi olan ailelerin üç farklı şekilde tepkisi görülür, kabul etme, red etme ve arkasından gizleme gibi eğilimlerdir.

Kabul eden anne babaların çocuklar için yapacağı şeyler daha faydalıdır. Çünkü kabul eden anne ve babalar çocuklarındaki var olan potansiyeli keşfederler. Bu var olan potansiyele göre davranırlar ve onlara gereken sevgi ve ilgiyi gösterirler. Toplum içerisinde daha kolay uyum sağlamasını gerçekleştirir ve bu durum çocuğun sosyal hayatta var olmasını kolaylaştırır.

Red eden anne babalarda durum daha farklıdır, aileler çocuklarını red ettikleri için bir birilerini suçlarlar daha sonra çocuklarını suçlarlar. Çocukları ile ilgili çok fazla bir şey yapmak istemezler hatta olan özürden dolayı doktor doktor dolaşırlar yani özrün kaynağını araştırırlar sürekli bir şeyler yapmaya çalışırlar. Alternatif yöntemlere başvurarak mucize ararlar.

Gizleyen anne ve babalar çocuğun durumunu yadsır, durumdan ötürü çocuklarını suçlarlar. Her zaman çocuklarının haksız olduğunu düşünürler ve diğer çocuklardan ayırırlar. Eğitimleri için ya da sağlıkları için çaba harcamazlar bu da tabi ki en kötüsüdür. Çocuklarının gelişimi için hiç bir şey yapmadıkları için çocukları ilerleme gösteremez eğitilemez sadece yaşamını sürdürür aile içerisinde.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

reset password

Geri
log in